مژگان واثیان

من شخصا نسبت به روانشناسها چندان خوشبین نبودم و همیشه گارد داشتم‌ اما به اصرار همسرم بخاطر مشکلاتی که در روابط عاطفی برامون پیش امده، مراجعه داشتیم، در جلسه اول برخورد گرم و بسیار حرفه ای ایشان باعث شد براحتی هر انچه در قلبم سنگینی میکرد و سالها ازارم‌ میداد باهاشون درمیون بگذارم، ایشان دلایل اختلافاتمون رو ریشه یابی و با ارائه راهکارهاشون، هم در زمینه فردی و هم روابطم با همسر و خانواده همسرم بسیار کمکم کردند. با شناختی که از روانشناسها دارم فرق دارن و بسیار دلسوز هستند.

بعضی خاطره‌ها یه جوری توی ذهنم مونده بودن که انگار همین دیروز اتفاق افتادن. اولش هر بار یادشون می‌افتادم، حالم می‌ریخت بهم. ولی کم‌کم تونستم فقط نگاهشون کنم، نه اینکه دوباره توشون گیر کنم. الان حس می‌کنم ازشون یه قدم فاصله گرفتم.

ما رفتیم تو دوره‌ی از دست دادن و سکوت طولانی. هر روز غم شکل جدیدی می‌گرفت و هر شب سبک‌تر می‌شد. مرور خاطرات سخت بود ولی کمک کرد واقعیت رو قبول کنیم. حالا زندگی دوباره جاری شده و نفس راحت‌تری می‌کشه.

خانم دکتر بسیار با شخصیت.بسیارمهربان دلسوزوپیگیرمریض رو در هرشرایطی رها نکردن که ب نظرمن اهمیت خاصی داره.درمورددرمان وتشخیص با مهارت.منشی بسیار محترم.میحط مطب آرام و دلنشین........حمیدرضا قانع

متاسفانه اصلا دکتری وجود نداشت من به عموم آدرس رفتم تماس هم گرفتم خودشون جواب دادن که با ما کسی هماهنگ نکرده .آخه مگه میشه .من این همه راه اومدیم وقت گذاشتم پول پرداخت کردم اما هیچی

یه وقتایی از شرم حتی نمی‌تونستم بگم دقیقاً توی ذهنم چی می‌گذره. فکر می‌کردم اگه کسی بدونه، قضاوت می‌کنه. ولی بعد فهمیدم این فکرها از من آدم بدی نمی‌سازن. از همون‌جا حالم سبک‌تر شد

یه مدت حس می‌کردم زندگی انصاف نداشته. این خشم قاطی غم شده بود و خیلی فرسوده‌م می‌کرد. بعد دیدم لازم نیست همه‌چیزو بفهمم تا آروم بشم. الان با سؤال‌های بی‌جواب هم بهتر کنار میام.

یه وقتایی از چیزایی عصبانی می‌شدم که اصلاً ارزشش رو نداشتن. ولی اون لحظه نمی‌فهمیدم. الان بیشتر متوجه می‌شم کی واقعاً ناراحتم و کی فقط لبریزم. این شناخت حالمو بهتر کرده.

بعضی روزا بی‌دلیل گریه‌م می‌گرفت و بعضی روزا حتی اشکم هم نمی‌اومد. این نوسان‌ها گیجم کرده بودن. ولی فهمیدم حال بد همیشه یه شکل نداره. الان کمتر از این تغییرات می‌ترسم.

یه مدت از آینده می‌ترسیدم، بدون اینکه دقیق بدونم از چی. فقط یه نگرانی مبهم همیشه همراهم بود. کم‌کم تونستم اسم بعضی ترس‌هامو بذارم. وقتی واضح‌تر شدن، کمتر ترسناک بودن.