کودکی که در خانه بی‌وقفه حرف می‌زند و در کلاس درس حتی یک کلمه هم به زبان نمی‌آورد، نه لجباز است و نه صرفاً خجالتی. این الگو نشانه موتیسم یا همان لالی انتخابی است؛ یک اختلال اضطرابی که در آن کودک با وجود داشتن توانایی گفتاری کاملاً سالم، در موقعیت‌های اجتماعی مشخص قادر به تولید کلام نیست. مهم‌ترین چیزی که والدین باید بدانند این است که این سکوت ارادی نیست و تنبیه یا اصرار، فقط آن را عمیق‌تر می‌کند.
یک عدد نگران‌کننده هم در این میان وجود دارد. در یک مطالعه ثبت‌محور ملی روی ۱۵۹۱ کودک و نوجوان که در اکتبر ۲۰۲۶ در ژورنال European Child & Adolescent Psychiatry منتشر شد، میانگین سن تشخیص این اختلال ۱۰٫۱ سال گزارش شده است؛ یعنی حدود پنج سال دیرتر از پنجره طلایی ۲ تا ۵ سالگی. در ادامه دقیقاً می‌بینید موتیسم چیست، چطور آن را از خجالت و اوتیسم جدا کنید و پروتکل درمان آن از کجا شروع می‌شود.
موتیسم در یک نگاه
| موضوع | پاسخ کوتاه |
| ماهیت اختلال | اضطرابی است، نه لجبازی، نافرمانی یا کم‌هوشی |
| سن شایع شروع | ۲ تا ۵ سالگی، معمولاً هم‌زمان با ورود به مهدکودک |
| معیار اصلی تشخیص | سکوت حداقل یک ماه در موقعیت خاص، با گفتار طبیعی در محیط امن |
| تفاوت جنسیتی | حدود دو برابر شایع‌تر در دختران |
| شایع‌ترین اشتباه | یکی گرفتن با خجالت مفرط یا با اوتیسم |
| خط اول درمان | رفتاردرمانی شناختی و بازی‌درمانی؛ دارو فقط مکمل است |
| پیش‌آگهی با درمان | بهبود قابل‌توجه در حدود ۷۸ درصد موارد |
| زمان مراجعه به متخصص | سکوت بیش از یک ماه در مهدکودک یا مدرسه |
اختلال موتیسم یا لالی انتخابی چیست؟
اختلال موتیسم یک اختلال اضطرابی دوران کودکی است که در آن فرد در موقعیت‌های اجتماعی معینی مانند کلاس درس یا مهمانی، با وجود توانایی کامل حرف زدن، نمی‌تواند کلام تولید کند. کلمه «انتخابی» در نام این بیماری گمراه‌کننده است و بسیاری از والدین را به اشتباه می‌اندازد؛ کودک موقعیت سکوت را انتخاب نمی‌کند، بلکه بدن و مغز او در آن موقعیت وارد حالت اضطراب شدید می‌شوند و عضلات دخیل در گفتار عملاً قفل می‌شوند.
به زبان ساده، فاصله‌ای بین «خواستن» و «توانستن» ایجاد می‌شود. کودک مبتلا اغلب دوست دارد پاسخ معلم را بدهد، جواب را هم می‌داند، اما صدایش بیرون نمی‌آید. همین تجربه مکرر شکست، لایه‌ای از ترس پیش‌بینی‌کننده روی اضطراب اولیه اضافه می‌کند و چرخه را تثبیت می‌نماید.
پزشکان متخصص pediatrician-and-neonatologist
نکته یک برای این مورد
بیماری موتیسم در بزرگسالی بسیار نادر است و تقریباً همیشه ادامه‌دار شدن یک اضطراب درمان‌نشده دوران کودکی محسوب می‌شود، نه اختلالی که ناگهان در بزرگسالی شروع شود. بزرگسالان مبتلا معمولاً در جلسات کاری، تماس تلفنی یا مواجهه با فرد ناآشنا دچار قفل‌شدگی گفتار می‌شوند و برای جبران، به ایمیل و پیام نوشتاری پناه می‌برند. نکته مهم این است که در این سن، تشخیص افتراقی با اختلال اضطراب اجتماعی شدید و اختلالات تبدیلی ضروری است و نمی‌توان صرفاً بر اساس سکوت، برچسب موتیسم زد.
موتیسم در نوجوانی
در نوجوانی، نقش محیط مدرسه و فشار همسالان تعیین‌کننده می‌شود. نوجوانی که تا پیش از این با اشاره و نوشتن سر می‌کرد، حالا با انتظارات اجتماعی سنگین‌تری روبه‌روست؛ ارائه کلاسی، کار گروهی و تعامل با جنس مخالف. اگر هم‌کلاسی‌ها سکوت او را به تمسخر بگیرند، علائم تشدید می‌شود، اما اگر یک یا دو دوست حامی پیدا کند، همان دوستان می‌توانند نقش پل ارتباطی را بازی کنند و روند بهبود را شتاب دهند. به همین دلیل مداخله در نوجوانی بیش از هر سن دیگری به همکاری مدرسه وابسته است.
همچنین بخوانید: سادیسم چیست
موتیسم در کودکی
شایع‌ترین و قابل‌درمان‌ترین شکل این اختلال در کودکی بروز می‌کند. سن طلایی تشخیص ۲ تا ۵ سالگی است، یعنی همان مقطعی که کودک وارد مهدکودک یا پیش‌دبستانی می‌شود و برای نخستین بار از محیط امن خانه جدا می‌شود. در این سن مغز انعطاف‌پذیری بالایی دارد و پاسخ به مداخلات رفتاری چشمگیر است. مشکل اینجاست که در عمل، بیشتر خانواده‌ها سال‌ها صبر می‌کنند تا «خودش خوب شود» و همین تأخیر، شکاف میان سن ایده‌آل تشخیص و سن واقعی مراجعه را می‌سازد.
میزان شیوع لالی انتخابی یا موتیسم
لالی انتخابی اختلال نادری محسوب می‌شود و برآوردهای جمعیتی، شیوع آن را کمتر از یک درصد کودکان سن مدرسه نشان می‌دهند. اما توزیع آن یکنواخت نیست. مطالعه ثبت ملی روی ۱۵۹۱ کودک نشان داد نسبت دختر به پسر حدود دو به یک است (۱۰۷۳ دختر در برابر ۵۱۸ پسر) و پسران تنها ۳۲٫۶ درصد مبتلایان را تشکیل می‌دهند، در حالی که سهمشان از کل مراجعان خدمات روان‌پزشکی کودک بیش از ۵۴ درصد است.
دلیل اینکه این اختلال کمتر از میزان واقعی تشخیص داده می‌شود، ساده است: کودک ساکت دردسر درست نمی‌کند. دختر آرامی که در کلاس حرف نمی‌زند اما تکالیفش را مرتب تحویل می‌دهد، به‌سادگی با برچسب «خجالتی و مؤدب» از رادار معلم و مشاور مدرسه عبور می‌کند. همین پدیده توضیح می‌دهد چرا میانگین سن ارجاع ۹٫۱ سال و میانگین سن تشخیص ۱۰٫۱ سال است.
تفاوت موتیسم با اوتیسم
این مهم‌ترین باور غلطی است که باید اصلاح شود. در اوتیسم، اختلال در خودِ سیستم ارتباطی و پردازش حسی است و فراگیر عمل می‌کند؛ یعنی کودک در همه محیط‌ها، حتی در آغوش مادر، همان الگوی ارتباطی خاص را نشان می‌دهد. اما در موتیسم، کودک در محیط امن مهارت زبانی کاملاً سالم و حتی گاهی بالاتر از متوسط دارد و فقط در موقعیت پراضطراب خاموش می‌شود. معیار تشخیصی طلایی همین است: تفاوت رفتار بین خانه و بیرون.
با این حال، این دو وضعیت می‌توانند هم‌زمان وجود داشته باشند. پژوهشی که در سال ۲۰۲۶ در ژورنال Research on Child and Adolescent Psychopathology منتشر شد و داده‌های ۱۶۸۲ کودک و نوجوان را بررسی کرد، نشان داد ۱۱٫۷ درصد مبتلایان به لالی انتخابی تشخیص هم‌زمان اوتیسم هم داشته‌اند؛ این رقم در پسران ۱۶ درصد و در دختران ۹٫۷ درصد بوده است.
نویسندگان همین مطالعه هشدار داده‌اند که قاعده سنتی «رد اوتیسم برای تأیید موتیسم» باعث تشخیص‌های دیرهنگام یا نادرست می‌شود و غربالگری دوگانه زودهنگام ضروری است.
تفاوت موتیسم انتخابی با سایر اختلالات اضطرابی
مرز باریکی میان این اختلال و اضطراب اجتماعی وجود دارد. کودک مبتلا به اضطراب اجتماعی معمولاً از حضور در جمع فرار می‌کند و اگر بماند، با زحمت اما حرف می‌زند. در موتیسم ماجرا برعکس است؛ کودک حاضر است، شاید حتی بازی کند و لبخند بزند، اما گفتار به‌طور اختصاصی مسدود می‌شود. به بیان دیگر در اضطراب اجتماعی «حضور» مشکل است و در موتیسم «کلام».
| ویژگی | موتیسم (لالی انتخابی) | اوتیسم | اضطراب اجتماعی |
| گفتار در محیط امن | کاملاً طبیعی | همان الگوی محدود در همه‌جا | طبیعی |
| تماس چشمی | در موقعیت پراضطراب کاهش می‌یابد | به‌طور کلی متفاوت است | معمولاً کاهش می‌یابد |
| حضور در جمع | حاضر می‌شود ولی ساکت است | تمایل به انزوا و تنهایی | تمایل به اجتناب و فرار |
| درک اجتماعی | سالم | دچار اختلال | سالم |
| ریشه اصلی | اضطراب موقعیتی | تفاوت عصبی-رشدی | ترس از قضاوت شدن |
علائم موتیسم
علامت اصلی، سکوت پایدار و قابل‌پیش‌بینی در موقعیت‌های مشخص است؛ یعنی کودک همیشه در همان جای خاص ساکت می‌شود، نه گاهی. اما این اختلال فقط در نبود صدا خلاصه نمی‌شود و مجموعه‌ای از نشانه‌های رفتاری و بدنی همراه آن است.
علائم رفتاری موتیسم یا لالی انتخابی
در سطح رفتار، کودک راهبردهای جایگزینی برای ارتباط می‌سازد. اجتناب از تماس چشمی شایع‌ترین آنهاست؛ کودک نگاه را می‌دزدد تا از او سؤالی پرسیده نشود. پاسخ غیرکلامی جایگزین حرف زدن می‌شود، یعنی تکان دادن سر، اشاره با انگشت، کشیدن آستین بزرگ‌تر یا نوشتن روی کاغذ. وابستگی شدید به یک فرد واسطه هم الگوی بسیار مشخصی است؛ کودک در مدرسه فقط به یک همکلاسی یا یک مربی خاص می‌چسبد و ارتباط خود را از کانال او برقرار می‌کند.
نکته‌ای که معلمان را گمراه می‌کند، تأخیر در پاسخ‌دهی است. کودک مبتلا ممکن است چند ثانیه مکث طولانی داشته باشد و همین مکث، سؤال‌کننده را به این نتیجه برساند که کودک جواب را بلد نیست، در حالی که او در همان لحظه مشغول دست‌وپنجه نرم کردن با اضطراب است.
علائم فیزیکی لالی انتخابی یا موتیسم
بدن این کودکان در موقعیت پرفشار واقعاً قفل می‌شود و این یافته، صرفاً مشاهده بالینی نیست.
پژوهشی که در ژانویه ۲۰۲۶ روی داده‌های ۲۳۱ کودک در ژورنال Behavioral Sciences منتشر شد، دو الگوی مجزا را ثبت کرد: قفل‌شدگی گلو و قفل‌شدگی بدن. کودکان شرکت‌کننده در این مطالعه خودشان گزارش کردند که هرچه میزان این قفل‌شدگی بیشتر باشد، نمره آنها در پرسشنامه گفتار موتیسم پایین‌تر است؛ یعنی شدت علائم بدنی مستقیماً با شدت اختلال رابطه دارد.
در عمل، این حالت به شکل سفت شدن عضلات صورت و گردن، بی‌حرکتی ناگهانی، نفس کم‌عمق، تعریق کف دست و گاهی دل‌درد یا تهوع پیش از رفتن به مدرسه بروز می‌کند. جالب‌ترین یافته همان مطالعه این بود که وقتی از خود کودکان پرسیدند چرا نمی‌توانند حرف بزنند، شایع‌ترین پاسخ‌ها «فشار دیگران برای حرف زدن»، «نگرانی از قضاوت شدن» و «ترس از اشتباه کردن» بود.
علل ابتلا به موتیسم
هیچ علت واحدی برای این اختلال وجود ندارد و آنچه در عمل دیده می‌شود، برهم‌کنش چند عامل است:
- عوامل روان‌شناختی: هسته اصلی ماجرا هستند. مزاج مضطرب و بازداری رفتاری، یعنی همان تمایل ذاتی به عقب کشیدن در موقعیت ناآشنا، زمینه‌ساز اصلی محسوب می‌شود. کمال‌گرایی هم نقش مهمی دارد؛ کودکی که از اشتباه کردن می‌ترسد، ترجیح می‌دهد اصلاً حرف نزند تا اینکه غلط حرف بزند.
- تأثیر ژنتیک: واقعی اما محدود است. سابقه خانوادگی اضطراب، خجالت مفرط یا خود موتیسم در خویشاوندان درجه یک این کودکان شایع‌تر از جمعیت عمومی است، اما ژنتیک در اینجا یک عامل زمینه‌ساز است نه تعیین‌کننده صددرصدی. به بیان دقیق‌تر، ژن‌ها آستانه اضطراب را پایین می‌آورند و این محیط است که تعیین می‌کند آیا این آستانه پایین به اختلال تبدیل می‌شود یا نه.
- عوامل محیطی و تربیتی: اغلب نقش ماشه را بازی می‌کنند. مهاجرت و مواجهه با زبان دوم، تغییر مدرسه، جدایی والدین، تولد فرزند بعدی و سبک فرزندپروری بیش از حد کنترل‌گر یا بیش از حد حمایتی، همگی می‌توانند زمینه موجود را فعال کنند. در خانواده‌های مهاجر، سکوت کودک گاهی به اشتباه به «نابلدی زبان» نسبت داده می‌شود و ماه‌ها تشخیص را به تعویق می‌اندازد.
- عوامل تشدیدکننده: معمولاً از دل نیت خیر بیرون می‌آیند. اصرار اطرافیان برای حرف زدن، جایزه گذاشتن برای یک کلمه، خواهش کردن جلوی جمع، یا جمله معروف «زبونت رو موش خورده؟» دقیقاً همان کاری را می‌کنند که نباید؛ توجه جمع را روی سکوت کودک متمرکز می‌کنند و فشار را بالا می‌برند.
هشدار: رایج‌ترین خطای والدین و معلمان، تلاش برای «حرف کشیدن» از کودک است. هر بار که کودک در برابر جمع تحت فشار قرار می‌گیرد و باز هم موفق به حرف زدن نمی‌شود، یک تجربه شکست دیگر ثبت می‌کند و اضطراب موقعیتی او تقویت می‌شود. سکوت کودک را نادیده بگیرید، نه خودش را.
تشخیص موتیسم یا لالی انتخابی
معیار اصلی تشخیص، ناتوانی پایدار در صحبت کردن در موقعیت‌های اجتماعی خاص به مدت حداقل یک ماه است، در حالی که فرد در موقعیت‌های دیگر به‌راحتی صحبت می‌کند. این سکوت باید عملکرد تحصیلی، شغلی یا ارتباطی فرد را مختل کرده باشد و نباید با ناآشنایی با زبان محاوره یا با یک اختلال ارتباطی دیگر توضیح‌پذیر باشد.
روند ارزیابی معمولاً چند لایه دارد:
- روان‌شناس کودک ابتدا شرح حال دقیقی از والدین می‌گیرد تا نقشه موقعیت‌های «امن» و «ناامن» کودک را ترسیم کند.
- مشاهده مستقیم در محیط بازی و در صورت امکان دریافت گزارش مکتوب از معلم انجام می‌شود.
- ابزارهای استانداردی مانند پرسشنامه گفتار موتیسم هم برای سنجش شدت و پایش پاسخ به درمان به کار می‌روند.
- ارزیابی شنوایی و بررسی گفتار و زبان ضروری است تا کم‌شنوایی یا اختلال تولید گفتار از فهرست احتمالات خارج شود.
نکته کلیدی: ماه اول ورود به مدرسه یا مهدکودک استثناست. سکوت در چند هفته نخست یک واکنش سازگارانه طبیعی است و تشخیص موتیسم زمانی مطرح می‌شود که این سکوت پس از گذشت یک ماه کامل همچنان ادامه داشته باشد.
تشخیص نهایی باید توسط روان‌شناس یا روان‌پزشک کودک گذاشته شود، نه معلم و نه والدین. دلیلش هم روشن است: چند وضعیت کاملاً متفاوت، از لکنت شدید و کم‌شنوایی گرفته تا اوتیسم و اضطراب اجتماعی، می‌توانند تصویر بالینی مشابهی بسازند و مسیر درمان هرکدام با دیگری فرق دارد.
پزشکان متخصص pediatrician-and-neonatologist
درمان لالی انتخابی یا موتیسم (پروتکل درمان)
خبر خوب این است که این اختلال به‌خوبی به درمان پاسخ می‌دهد.
در یک مطالعه پیگیری پنج‌ساله در ژورنال European Child & Adolescent Psychiatry، ۷۰ درصد کودکانی که با رفتاردرمانی شناختی مدرسه‌محور درمان شده بودند به بهبود کامل رسیدند، ۱۷ درصد بهبود نسبی داشتند و تنها ۱۳ درصد همچنان معیارهای اختلال را داشتند. میانگین سن شروع درمان در این کودکان ۶ سال و میانگین طول دوره درمان ۲۱ هفته بود.
. درمان غیر دارویی (خط اول)
خط اول درمان کاملاً غیر دارویی است و بر دو ستون استوار می‌شود:
- رفتاردرمانی شناختی: با تکنیک مواجهه تدریجی کار می‌کند؛ کودک قدم‌به‌قدم و با سرعت خودش از سطوح ساده ارتباط به سطوح دشوارتر هدایت می‌شود.
- بازی‌درمانی: بستر امنی فراهم می‌کند تا کودک بدون فشار مستقیم برای حرف زدن، صدای خود را در حضور دیگران تجربه کند.
- در کنار اینها، آموزش والدین و معلم بخش جدایی‌ناپذیر پروتکل است، چون بیشترین ساعات بیداری کودک در خانه و مدرسه می‌گذرد نه در مطب.
مسیر استاندارد مواجهه تدریجی (۶ پله):
| پله | هدف | مثال عملی |
| ۱ | ارتباط غیرکلامی | اشاره، سر تکان دادن، نشان دادن کارت |
| ۲ | تولید صدا بدون کلمه | خندیدن، فوت کردن، صدای حیوانات در بازی |
| ۳ | کلمه تک‌هجایی | گفتن «بله» یا «نه» با صدای آهسته |
| ۴ | جمله کوتاه با یک نفر | پاسخ دادن به یک همکلاسی در اتاق خالی |
| ۵ | گسترش شنونده | حضور نفر دوم و سوم در همان گفت‌وگو |
| ۶ | انتقال به کلاس | پاسخ دادن به معلم در جمع |
۲. دارو درمانی
دارو هرگز نقطه شروع نیست. در موارد شدید، در کودکانی که به مداخلات رفتاری پاسخ نداده‌اند یا در مواردی که اضطراب همراه آن‌قدر شدید است که اجازه شروع مواجهه تدریجی را نمی‌دهد، روان‌پزشک کودک ممکن است داروهای گروه مهارکننده بازجذب سروتونین (SSRI) را به‌عنوان مکمل تجویز کند. مطالعه ثبت ملی نشان داد ۳۱٫۵ درصد مبتلایان پیش از ۱۹ سالگی دارو دریافت کرده بودند که در اکثریت قریب‌به‌اتفاق موارد از همین گروه بوده است.
هشدار: هیچ دارویی به تنهایی موتیسم را درمان نمی‌کند. نقش دارو فقط پایین آوردن سطح اضطراب پایه است تا کودک بتواند در جلسات رفتاردرمانی شرکت کند. تجویز، تعیین دوز و قطع دارو منحصراً بر عهده روان‌پزشک کودک است و مصرف خودسرانه داروهای بزرگسالان در کودکان خطرناک است.
عوارض موتیسم یا لالی انتخابی
رها کردن این اختلال به امید اینکه «با بزرگ شدن حل می‌شود» پرهزینه‌ترین تصمیم ممکن است:
- در کوتاه‌مدت: افت تحصیلی رخ می‌دهد؛ نه به دلیل ضعف یادگیری، بلکه چون بخش بزرگی از ارزیابی مدرسه بر پاسخ شفاهی استوار است. در ادامه انزوای اجتماعی شکل می‌گیرد و کودکی که نمی‌تواند وارد گفت‌وگوی گروهی شود، از بازی‌ها و دوستی‌ها کنار گذاشته می‌شود.
- افت عزت نفس: کودک تصویری از خودش می‌سازد که در آن «آدمی است که نمی‌تواند حرف بزند» و این تصویر در نوجوانی به اجتناب گسترده از موقعیت‌های اجتماعی تبدیل می‌شود. خطر قربانی شدن در زورگویی همسالان هم در این کودکان بالاتر است.
- در بلندمدت: بررسی نظام‌مندی که در سال ۲۰۲۳ در ژورنال BMC Psychiatry منتشر شد نشان داد ۷۸ درصد مبتلایان به بهبود متوسط تا کامل می‌رسند، اما حدود ۲۲ درصد علائم پایدار باقی می‌ماند و شایع‌ترین تشخیص روان‌پزشکی بعدی در این افراد، اختلالات اضطرابی و به‌ویژه اضطراب اجتماعی است.
راه‌های پیشگیری از موتیسم
پیشگیری کامل از این اختلال ممکن نیست، چون بخشی از زمینه آن مزاجی و ژنتیکی است. اما می‌توان احتمال تبدیل شدن یک مزاج مضطرب به یک اختلال تمام‌عیار را به شکل معناداری کاهش داد:
- کاهش انتظارات کلامی در موقعیت‌های جدید: وقتی کودک را به مهمانی یا مدرسه جدید می‌برید، از او نخواهید سلام کند یا خودش را معرفی کند؛ بگذارید چند دقیقه محیط را رصد کند.
- آموزش تدریجی مهارت‌های اجتماعی: تمرین موقعیت‌های کوچک در خانه مثل سفارش دادن در مغازه محله یا تلفن زدن به مادربزرگ، پیش از مواجهه با موقعیت‌های بزرگ.
- پرهیز از زیر ذره‌بین گذاشتن کودک: وقتی سکوت کودک موضوع گفت‌وگوی بزرگسالان در حضور خودش می‌شود، یا وقتی هر بار از او پرسیده می‌شود «چرا حرف نمی‌زنی؟»، سکوت به بخشی از هویت او تبدیل می‌شود.
نتیجه‌گیری
همان‌طور که گفتیم، موتیسم یا لالی انتخابی یک انتخاب نیست؛ یک اختلال اضطرابی درمان‌پذیر است که بیشترین آسیب را نه از خود بیماری، بلکه از تأخیر در تشخیص می‌بیند. اگر سکوت کودک شما در مهدکودک یا مدرسه بیش از یک ماه طول کشیده، همین حالا وقت مراجعه است. درمان زمان‌بر است و به صبر والدین نیاز دارد، اما آمار به نفع شماست.
پزشکان متخصص pediatrician-and-neonatologist
سوالات متداول
۱. آیا موتیسم همان اوتیسم است؟ خیر. در اوتیسم، تفاوت در ارتباط و پردازش حسی در همه محیط‌ها دیده می‌شود، اما کودک مبتلا به موتیسم در خانه گفتار کاملاً طبیعی دارد و فقط در موقعیت پراضطراب ساکت می‌شود. با این حال حدود ۱۱٫۷ درصد مبتلایان، هر دو تشخیص را هم‌زمان دارند.
۲. آیا موتیسم با بزرگ شدن خودبه‌خود خوب می‌شود؟ در بخشی از موارد علائم با افزایش سن تخفیف می‌یابد، اما انتظار کشیدن استراتژی خوبی نیست. داده‌های پیگیری بلندمدت نشان می‌دهد حدود ۲۲ درصد مبتلایان علائم پایدار دارند و اضطراب اجتماعی بزرگسالی شایع‌ترین پیامد آن است.
۳. بهترین سن برای شروع درمان چه زمانی است؟ هرچه زودتر بهتر، و ایده‌آل بین ۳ تا ۶ سالگی است. در مطالعه پیگیری پنج‌ساله، میانگین سن شروع درمان کودکانی که ۷۰ درصدشان کاملاً بهبود یافتند، ۶ سال بود.
۴. آیا این اختلال ژنتیکی است؟ سابقه خانوادگی اضطراب در این کودکان شایع‌تر است، اما ژنتیک فقط آستانه اضطراب را پایین می‌آورد. تبدیل شدن این زمینه به اختلال، به عوامل محیطی و نحوه برخورد اطرافیان بستگی دارد.
۵. معلم کودک مبتلا به موتیسم چه کاری نباید انجام دهد؟ نباید او را مجبور به پاسخ شفاهی در جمع کند، نباید سکوتش را موضوع بحث کلاس قرار دهد و نباید برای حرف زدن جایزه عمومی تعیین کند. بهترین رویکرد، پذیرفتن پاسخ نوشتاری و ایجاد موقعیت‌های گفت‌وگوی دونفره در فضای خلوت است.
۶. آیا برای درمان موتیسم حتماً باید دارو مصرف شود؟ خیر. دارو فقط در موارد شدید و مقاوم به درمان و همیشه در کنار رفتاردرمانی تجویز می‌شود. خط اول درمان در همه راهنماهای بالینی، مداخلات رفتاری است.
